Dreadnought acoustic guitars

Gitara Dreadnought to uosobienie korpusu gitary westernowej i została zaprojektowana w 1916 roku przez Martin Guitars.

Gitara westernowa Dreadnought

Dreadnought to uosobienie korpusu gitar folk i została w 1916 roku zaprojektowana przez Franka Henry’ego Martina i Harry’ego Hunta (Martin Guitars). Nazwa Dreadnought („nieustraszona”) nawiązuje do klasy okrętów liniowych brytyjskiej marynarki, uznawanych wówczas za wyjątkowo nowoczesne i potężne, największe w swoich czasach. Dzięki stosunkowo dużemu pudłu w porównaniu z innymi akustykami, Dreadnoughty oferowały głośne, przebijające się brzmienie. Taka konstrukcja zyskiwała uznanie kolejnych artystów, a sukces masywnej Dreadnought stał się nie do zatrzymania. Oprócz Martin Company również inni producenci, jak Gibson, stworzyli słynne klasyki: J-45 i Hummingbird. Dreadnought ma lekko klinowaty kształt z mniejszą górną partią i mniej zaznaczonymi „ramionami”. Taka forma daje pełne brzmienie z imponującym basem.

Sukces brzmienia Dreadnought

Do dziś Dreadnought ceniona jest za zrównoważone, potężne i nośne brzmienie. Mocny dół, szybko reagujący środek i błyszcząca góra tworzą jaśniejszą barwę, stanowiąc idealną bazę dla flatpickingu i mocnego strummingu. Dzięki temu gitary te pasują do niemal każdego stylu, a szczególnie do folku, bluegrassu i bluesa. Również nowa generacja singer-songwriterów chętnie sięga po Dreadnought. Równowaga mocy i czytelnej artykulacji daje, w połączeniu z wokalem, znakomity akompaniament o pełnym, „westernowym” brzmieniu. Klasyczna Dreadnought to prawdziwy allrounder wśród gitar akustycznych do grania z przebiciem.

Klasyki, które odniosły sukces

W 1931 roku Martin zaprezentował dwa nowe modele, które wyznaczyły standardy: D-18 (korpus z mahoniu) i D-28 (korpus z palisandru). Pierwsze wersje miały łączenie gryfu przy 12. progu i ażurową główkę. W 1934 roku łączenie przeniesiono na 14. próg, co zwiększyło rezonans środkowej części płyty wierzchniej i sprawiło, że układ ten stał się obowiązującym standardem.

Gitary Gibson

Sukces nowatorskiej konstrukcji Martina dostrzegł Gibson i w 1934 roku stworzył klasyczną dziś J-45. Litera „J” oznacza Jumbo i odnosi się głównie do rozmiaru. Ponadto zaokrąglono „ramiona” boków w porównaniu z niemal prostokątną Dreadnought Henry’ego Martina. Gibson J-45 do dziś należy do najlepiej sprzedających się gitar westernowych. W 1960 roku rodzinę Gibsonów rozszerzono o kolejną Dreadnought: Gibson Hummingbird — pierwszą u Gibsona Dreadnought z kwadratowymi „ramionami”. Pickguard z motywem kolibra i wykończenie Heritage Cherry Sunburst wciąż przywołują urok lat 60. i cieszą się rosnącą popularnością.

Współczesne wersje i przedziały cenowe

Współczesne Dreadnoughty występują we wszystkich wariantach i półkach cenowych. Do gry na scenie wiele modeli ma wbudowany przetwornik. Aby ułatwić grę powyżej 14. progu, niektóre instrumenty mają wycięcie (cutaway). Tania Dreadnought na początek zwykle ma laminowany korpus i kosztuje 50–150 euro. W średnim segmencie, od ok. 220 euro, pojawiają się modele z litym topem. W porównaniu z laminatem, lita płyta wierzchnia brzmi zdecydowanie pełniej, cieplej i głośniej, z większą ilością alikwotów. Przystępna cenowo w pełni lita Dreadnought to wejście w segment premium — od ok. 600 euro. Lita konstrukcja boków, tylnej płyty i topu daje więcej dynamiki i wolumenu niż instrumenty z samym litym topem. Najlepiej selekcjonowane topy mają gęstsze, równoległe słoje; większa gęstość zapewnia pełniejsze i bardziej zrównoważone brzmienie.